Rozstanie to dramat. Ale można je przeżyć godnie. Można? Nie...! Trzeba!

Wszyscy zapewne pamiętamy, jak to jest w stanie zakochania: motyle w brzuchu, dotykanie duchowych tajemnic, zamienianie niemożliwego w możliwe i nieodparte odczucie, że tak już będzie zawsze po kres naszych dni.

Stan ten jest jednak w swojej naturze stanem ulotnym i związek musi nieuchronnie rozwijać się dalej. To oczywiste, że bywa i tak, że zmierza ku rozstaniu.

Dlaczego się rozstajemy?

Generalnie można wymienić trzy główne powody takiego rozwoju wypadków:

Niedopasowanie

Kiedy fala hormonów zalewająca Twój mózg zacznie opadać (najczęściej po 3 miesiącach) czasami (a nawet często) okazuje się, że poza erotyczną fascynacją jakoś nam nie pod drodze.

Wychodzi na jaw, że za dużo nas dzieli, od sposobów sprzątania mieszkania i wydawania pieniędzy, po traktowanie psa i kota, pomysły na wychowanie dzieci lub stosunek do aborcji.

Wypalenie związku, czyli casus „starego małżeństwa"

W takim związku obecność partnera w Twoim życiu zaczynasz traktować jako oczywistość. Rezultat jest prosty - prawie nie dostrzegasz drugiej osoby.

Już nie zabiegamy o siebie i przestaje Tobie zależeć na tym, kim jest Twój partner, co czuje (i vice versa) i jak się wzajemnie postrzegamy. To takie niechlujstwo emocjonalne (zazwyczaj ma też wymierne fizyczne przejawy).

Osoba trzecia

Zdrada jest często rezultatem przypadku drugiego, kiedy w nudnym i nadmiernie uporządkowanym życiu pojawia się ktoś, kto dostrzega w Tobie lub naszym partnerze nowe możliwości.

Rozmowy znowu stają się fascynujące, nabiera się niezwykłej perspektywy, w której nawet utknięcie w korku w jednym samochodzie staje się fascynującą przygodą...