Kardamon jest jedną z najstarszych przypraw świata. Jest bardzo drogi. Miejsca ustępuje jedynie szafranowi i wanilii.

Pochodzi ze Wschodu, dokładnie z południowych Indii, gdzie po dziś dzień jest nie tylko uprawiany, ale rośnie w sposób naturalny. Kardamonu używa się w Indiach w czasach rozkwitu  Ajurwedy, czyli od ok. 1 000  lat przed Chrystusem.

Do Europy kardamon dotarł wraz z arabskimi karawanami. Istnieje teoria, iż samo słowo “kardamon” pochodzi od arabskiego „Hehmama”, które z kolei wyszło od sanskryckiego słowa oznaczającego coś gorącego, przenikliwego.

W czasach współczesnych kardamon hoduje się również na Sri Lance, w Gwatemali, Indochinach i Tanzanii.

Egipcjanie żuli nasiona kardamonu, by oczyścić zęby. Grecy i Rzymianie docenili jego walory zapachowe i stosowali go do wyrobu perfum.

Wikingowie natknęli się na kardamon w Konstantynopolu ok. 1000 lat temu i natychmiast docenili aromat i właściwości tej wschodniej przyprawy. Na wikińskich łodziach dotarł do Skandynawii, zyskał dużą popularność i dziś w każdym skandynawskim kraju zjeść można słodką drożdżową bułeczkę z wyczuwalnym smakiem kardamonu.