Dziecko, rysując to, co zna lub obserwuje wokół siebie, przelewa na kartkę papieru indywidualny, przetworzony przez siebie obraz świata. W tym obrazie wnikliwa mama i kochający tata dostrzegą coś znacznie więcej niż talent plastyczny lub jego brak.
Dostrzegą, jak widzi, jak czuje, co przeżywa ich córka i syn. Rzeczy lub osoby najważniejsze dla dziecka zawsze są umieszczone na pierwszym planie, nieproporcjonalnie duże w stosunku do innych narysowanych osób czy przedmiotów. Użyty kolor jest natomiast informacją o uczuciach dziecka. Dlatego warto bacznie studiować każdą pracę swojej pociechy.
Interpretując dziecięce rysunki, należy brać pod uwagę indywidualny rozwój dziecka, poziom opanowania przez nie warsztatu plastycznego i sytuację rodzinną, ważne wydarzenia w życiu dziecka, zdarzenia mogące mieć wpływ na wybór tematu. O wyborze tematu często decyduje właśnie to, na jakim etapie rozwoju znajduje się dziecko. Na
przykład dziewczynki w wieku 5-6 lat przeżywają tzw. okres altruistyczny i częstym motywem ich prac są zwierzęta czy pejzaże, zaś chłopcy w tym wieku pasjonują się tematyką batalistyczną, co również znajduje odzwierciedlenie w rysunkach. Jednak zdaniem Rose Fleck-Bangert - autorki poradnika "O czym mówią rysunki dzieci" - "można potraktować rysunek jak życie człowieka: czy jest on wypełniony, czy też pusty, czy przestrzeń została wykorzystana w odpowiedni sposób". Wypełniony obraz może ukazywać radość życia albo wyrażać jej pragnienie. Zapełnianie brzegów kartki można porównać z odgraniczaniem się, wahaniem, powściągliwością oraz częściowym tylko angażowaniem się. Wymazywanie i ścieranie mog
ą wskazywać na konflikty i niespełnione życzenia". Pamiętajmy jednak, że są to jedynie pewne hipotezy, które można sprawdzić w rozmowie z dzieckiem!
