Samochody, samoloty, telefony komórkowe, urządzenia domowe, chemiczne środki czyszczące - dziś bez nich nie wyobrażamy sobie życia. Druga strona medalu to spaliny, elektrosmog, żywność pełna "chemii" oraz inne zanieczyszczenia i szkodliwe substancje, którym nasz organizm musi stawić czoło.

Jest to dodatkowe obciążenie, z którym często ustrój sam nie daje sobie rady. Pojawia się więc nadwrażliwość organizmu i reakcje alergiczne. Coraz więcej osób mówi o sobie "jestem alergikiem". Np. w Wielkiej Brytanii z powodu alergii cierpi ponad 30% społeczeństwa. Choroby alergiczne zaczynają się najczęściej przed 4-5 rokiem życia. Zdarza się jednak, że cierpią z jej powodu nawet roczne maluchy. Najczęstsze postaci to atopowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa i katar sienny.

Skąd się bierze alergia?

Pojęcie alergii zostało po raz pierwszy wprowadzone w 1906 roku i oznacza nadwrażliwość organizmu na substancje obce (allos = obcy, ergin = praca). Powoduje ona nadmierną reakcję układu immunologicznego, skierowaną przeciwko różnym substancjom ze środowiska, np. pyłkom roślin czy sierści zwierząt. Substancje te nazywamy alergenami. W normalnej sytuacji, gdy substancja obca dostaje się do organizmu, układ immunologiczny sprawdza, czy jest ona dla niego przyjazna czy też wroga (a wróg musi zostać unieszkodliwiony). Gdy dojdzie do kontaktu z alergenami, układ immunologiczny wytwarza specjalne białka - przeciwciała, które mają za zadanie eliminować alergeny. Jeśli organizm jest nadwrażliwy, przy ponownym kontakcie z alergenem zareaguje nadmierną produkcją przeciwciał. W trakcie reakcji między przeciwciałami a alergenami dochodzi do uwolnienia hormonów tkankowych, takich jak np. histamina. Właśnie one są odpowiedzialne za wystąpienie objawów alergicznych w różnych miejscach ciała (np. w przypadku kataru siennego na błonie śluzowej nosa). Typowe objawy działalności histaminy to wodnista wydzielina z nosa, łzawienie oczu, świąd skóry, a nawet napad astmy.